"Көкек әкемнің" балаларына көмектесуге әзірмін...

23 Қазан 2014, 15:28
0
©Нұрғиса Елеубеков (фото)
©Нұрғиса Елеубеков (фото)

 Ертеде қазақтар «Әке-асқар тау, ана-бауырындағы бұлақ, бала-жағасындағы құрақ», деп табиғаттың тамаша құбылысына теңеген екен. Және ол бекер де емес. Себебі, бұрын да, қазіргі де, сөзсіз отбасында әкенің алатын орны ерекше болған және болуы керек те. Жалпы әке атауына лайық жандар отбасына қамқоршы, қорғаушы, ұрпақ тәрбиесін мықтап жүргізіп отырған. Ал мен бейбақ әкемнен жылулықты да, қамқорлықты да сезіне алмадым. Оған себеп те жоқ емес.

Әлі есімде. Кішкене ғана қалашық шетіндегі ауылда тұрамыз. Екінші сыныпта оқып жүрген кезім. Әкем мал дәрігері болғандықтан, үйде көп бола бермейтін. Бірде мектептен қайтып келе жатып, анадайдан есік алдында әкемнің жұмыс мәшинесі тұрғанын көріп, үйге қарай құйғыта жөнелдім. Бойда сағыныш, ойда базарлық бар дегендей. Тасыр-тұсыр үйге кірген бойда әкемді іздедім. Түпкі жатын бөлмеде түрлі дыбыстар шыққандай болды. Алып ұшып сонда кірсем әкем араққы сылқи тойып алған қабырғада ілулі тұрған суретті ортасынан қақ бөліп, жерге тастап, отбасылық альбомдағы бар фотоларды қос қостап жыртып жатқанын көрдім де сілейіп қатып қалдым. Сәлден соң әкемнің бұл қылығына түсінбеген мен қасына келіп: «Пап, қашан келдіңіз?» деп сұрағаным сол-ақ екен көз қиығымен маған бір қараған бойда «Не, саған не керек? Кет әрі, жоғалшы көзіме көрінбей» деді де «жұмысын» жалғастыра берді. Мен не дерімді білмей үйдің артындағы маяның үстіне шығып, басым «мың дың» әкеме не болып қалды екен деп ойланып отырып, отырған жерімде ұйықтап қалыппын. Сәлден соң үй ішінен шыққан айқай-шудан оянып кеттім. Ояна сала аяғымның ұшымен үйге кірсем, шешем ас бөлмеде жылап отырып:

Материалдың толық нұсқасын "Алаш айнасынан" оқи аласыздар


  • Подписаться на канал новостей TengriNews:

  • Google News
  • Yandex News
  • Yandex Zen

Нравится Поделиться
Пікір қалдырыңыз
Оқылып жатыр
Талқыланып жатыр
Бүгін
Апта
Ай